Τα τελευταία χρόνια έχουμε συνηθίσει να ζούμε με το κινητό στο χέρι, περιμένοντας την επόμενη εφαρμογή για ένα «pass». Market Pass, Fuel Pass, Youth Pass. Αν και αυτά τα λίγα ευρώ δίνουν μια μικρή ανάσα στο ταμείο του σπιτιού, πρέπει να αναρωτηθούμε αν λύνουν το πρόβλημα της επιβίωσης ή απλώς μας κρατούν σε μια μόνιμη αναμονή;
Τα επιδόματα αυτά μοιάζουν με ασπιρίνη. Μπορεί να κόβουν λίγο τον «πόνο» της ακρίβειας για μερικές μέρες, αλλά η «φλεγμονή», που είναι οι χαμηλοί μισθοί και οι ακριβές τιμές στα ράφια, παραμένει εκεί. Όταν ένας πολίτης δεν ξέρει πως θα βγάλει το μήνα, ζει μέσα στην ανασφάλεια και την αβεβαιότητα. Και η αβεβαιότητα είναι ο χειρότερος εχθρός της αξιοπρέπειας.
Για να νιώσει ο κόσμος σιγουριά, δεν χρειάζεται προσωρινά «δώρα». Χρειάζεται συστηματικά μέτρα ενίσχυσης που θα μείνουν. Να μπορεί ο εργαζόμενος να ζήσει την οικογένειά του χωρίς να περιμένει το κράτος να του συμπληρώσει το καλάθι του σούπερ μάρκετ. Αν μειωθεί ο φόρος στο ψωμί, το γάλα και το ρεύμα, η ελάφρυνση θα είναι για όλους και για πάντα, όχι μόνο για όσους προλάβουν μια αίτηση. Όταν το κράτος σου παρέχει δωρεάν και καλή υγεία, δεν χρειάζεται να ψάχνεις επιδόματα για να καλύψεις τα έξοδα των φαρμάκων σου.
Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να γίνει ο πολίτης «πελάτης» επιδομάτων. Το ζητούμενο είναι να είναι αξιοπρεπής και ανεξάρτητος, να έχει μια σταθερή δουλειά και ένα κοινωνικό κράτος που τον προστατεύει από την αισχροκέρδεια.
Τα «pass» συντηρούν τη φτώχεια γιατί μας κάνουν να κοιτάμε το σήμερα και να φοβόμαστε το αύριο. Η πραγματική κοινωνική πολιτική όμως, πρέπει να χτίζει γέφυρες για το παρόν και το μέλλον, ώστε κανένας αδύναμος πολίτης να μη νιώθει μόνος και απροστάτευτος όταν σβήνουν τα φώτα της δημοσιότητας ή της ψηφιακής προβολής.
